I am blown away! After yesterday's post impressions very quickly grew to almost 500. It's really a feat. This excited me tremendously. Getting up in the morning when I saw the number of the day is immediately improved, each blogger seeing so fast growth will be really happy. Assuming your blog did not expect that will go on until the number of people. It's a very motivated to continue writing, letting their own feelings. You can forget about everyday life and, like reading a book mute so and writing for you. To this end and very thank for the fact that you are here.
As the title says I have a free school rests, and actually I rest. In Poland, Easter is coming so it's time to relax. Today, half of the day I spent on cleaning the House, doing spring cleaning. Now I just write this sitting and resting because tomorrow morning waiting for me. I do not know what to do. I do not have or inclination to draw or too much something to read, and in his mind the emptiness so stories don't you finish so far. A lot of impressions came and still comes which makes me extremely excited and motivated to write. I do not know whether to refer here by accident or you are really curious to know if you want me to answer this will be happy to read your comment. Maybe you have an idea, maybe something you wish you find out or see it on my blog, or maybe you have an idea to improve it because something is missing? We will gladly accept any help.
And now something about the last coup. Can You not celebrate or tired but I can't leave it just like that. It hurts me when I hear about subsequent attacks. Tule killed people who are innocent. Tears running down his cheeks, a sadness after their relatives everywhere. I do not understand why these terrorists so they want to be shocked the whole nation, not only of the opinion a horrible issue itself but about the people of the same nationality. I'm not against refugees or with them. I think that we should help each other because each one of us can meet such tragedy, people are bad guys and good guys. You good need help in the face of such tragedy. The same certainly myself never advise.
It is my opinion, and what is yours?
Tak jak mówi sam tytuł za naszymi oknami pojawiło się przez wszystkich wyczekiwane niecierpliwie słoneczko. Dziś dzień był bardzo piękny, aż chciało się wyjść z domu i cieszyć się każdą chwilą, którą mamy. Jest to zapewne zwiastun zbliżającej się wielkimi krokami wiosny. Ja czekam niecierpliwie na cieplejsze dni by móc zrzucić zimowe kurtkę, ubrać się lżej. A wy też oczekujecie na takie cieplutkie dni? A jeśli chodzi o moje życie no cóż w nim nic się nie zmieniło choćbym bardzo tego chciała. Obecnie mam również stan zapalny prawego oka, a przez co? Przez dwufazowy płyn do demakijażu oczu firmy Lirene. Nie polecam go osobom, które nie miały z nim wcześniej do czynienia bo mogą się spotkać z przykrymi efektami ubocznymi. Wiem, że ostatnio strasznie mało piszę ale jakoś nie mam czasu, a to praca a to szkoła zawsze coś się znajdzie.
As the title says, for our Windows popped up by all eagerly awaited Sun. Today was a very beautiful until the wanted to get out of the House and enjoy every moment you have. This is probably a harbinger of the upcoming Spring strode. I am waiting eagerly for warmer days in order to be able to shed the winter jacket, dress lightly. And you also expect such light days? And when it comes to my life well in it nothing has changed very much, even if she wanted to. Now I also have inflammation of the right eye, and for what? By two-phase make-up Remover eyes company Lirene. I would not recommend it to people who don't have it to do because they can meet with unpleasant side effects. I know that the last terribly low write but somehow I do not have the time, and it's work and that the school always find something.
Przepraszam, że rzadko tutaj bywam ale natłok nauki jest ogromny, czasami już nie daję rady Do tego dochodzi praca i inne obowiązki. Obecnie siedzę na łóżku z laptopem na kolanach otoczona książkami, które czekają aby się nimi zająć. Masa nauki mimo, że matura za rok. Nauczyciele nie rozumieją uczniów, dla nich ważne jest to by zrealizować temat i mieć święty spokój. Nie interesuje ich, że nie dajemy rady, że to za dużo. Masz to zrobić i koniec bo ocena niedostateczna. Niestety niesprawiedliwość nadal istnieje. Nikt tego nie powstrzyma . Pamiętam, że kiedyś szkoła była dla mnie czymś miłym bo mogłam dowiedzieć się nowych rzeczy, czegoś ciekawego nauczyć, obecnie mam jej dość. Jak można słuchać w kółko i to samo tego samego. To jest już przesada wystarczy to raz przerobić. Po co też uczyć się gdzie jest jakieś miasto czy obiekt skoro i tak mało nas to obchodzi bo nie mamy zamiar pojechać tam, a jeśli nawet to sami potrafimy odnaleźć informacje na ten temat. Na tym niestety zakończę gdyż muszę wracać do nauki. Na umilenie reszty dnia, a dla niektórych moich czytelników z tego co zauważyłam początku dnia pozostawiam piosenkę uczestniczki tegorocznej Eurowizji 2016 Aidy Nikolaychuk. Zaczęłam jej słuchać po tym jak przez przypadek wpadłam na nagranie rosyjskiego muzycznego show gdzie jej głos był niezwykły, sędziowie myśleli, że to nie ona śpiewa.
I'm sorry that I rarely visit here but the plethora of science is a huge, sometimes already do not give advice To that work and other obligations. Now I'm sitting on the bed with the laptop on my lap surrounded by books that are waiting to take care of them. The weight of science although the school for a year. Teachers don't understand the students, it is important for them to realise about it and have peace of mind. I'm not interested in them, they do not give advice that is too much. You have to do it and the end because insufficient assessment. Unfortunately there is still injustice. No one can stop. I remember that I used the school for me was something nice because I was able to learn new things, to learn something interesting, now I have it fairly. How can you listen to over and over again and the same thing of the same. This is already too much just this time. After which they learn where a city or an object once and so little we care because we have no intention to go there, and even if this alone we can find information on this topic. At the end, unfortunately, because I have to go back to science. To make the rest of the day, and for some of my readers from what I noticed early in the day I leave the song of this year's Eurovision Song Contest contestants 2016 Aida Nikolaychuk. I started to listen to it once by accident, I got a recording of the music of the Russian show where her voice was remarkable, the judges thought that it is not she sings.
Hejka przepraszam, że dawno mnie tu nie było ale niestety nie miałam zbytnio czasu pomimo ferii. Praca praktycznie codziennie do późna nie dodawała mi siły lecz ujmowała każdego dnia.Dziś mam wolne więc postanowiłam coś napisać. U mnie obecnie nic się nie dzieje. To co zwykle, matka mnie olewa, a ja sama sobie radzę. Wiele osób pragnie właśnie móc wyrwać się od rodziców, do własnego kąta. Nie jest to dobry pomysł sama chciałabym mieć kochających rodziców, którzy się o mnie troszczą i okazują mi swoją miłość. Zazdroszczę tym którzy to mają i jestem też zła bo czemu ci co nie potrafią docenić tej miłości mają ją, a ja nie mogę? Co jest ze mną nie tak? Czy to tylko mnie spotyka? Sama nie wiem ale na co dzień widuję niewdzięczność dzieci, widzę to jak traktują swoich rodziców, tych którzy kochają je bezgranicznie i dbają o niego. Czemu do cholery jasnej pytam się jesteście tacy ślepi na miłość? Zbliża się 14 lutego walentynki. Niby dzień dla par zakochanych. Zmieńcie to i chociaż raz w życiu pokażcie waszym rodzicom jak bardzo ich kochacie ,Że widzicie co dla was robią i jak bardzo was kochają. Kochać można nie tylko chłopaka,męża czy narzeczonego, ale i mamę czy tatę. Gdzie jest niby zapisane, że 14 luty to dzień dla par aby wyznały sobie miłość spędzili mile czas. Z rodzicami też tak można. Sama chciałabym mieć rodziców i móc zabrać ich gdzieś, spędzić mile z nimi właśnie czas bo nigdy nie wiadomo ile tego czasu nam pozostało. Powinno okazywać się miłość na każdym kroku każdego dnia rodzicom. Cieszcie się i bądźcie dumni z rodziców, że wytrwali przy was i trwają, że kochają was nadal pomimo życiowych błędów i utrudniania im życia.
Hey sorry about that long ago to methere wasn't but unfortunately I had toomuch time, despite the holidays. Workvirtually every day until late, not lent methe strength but recognise each day.Today I got a free so I decided to writesomething. For me now, nothinghappens. What is usually the mothersmack me, and I advise myself. A lot ofpeople would like to just be able to breakfree from their parents, to their ownangle. This is not a good idea for thesame I would like to have loving parentswho really care about me and show meyour love. I envy those who have it andi'm also bad because making those whodo not appreciate that love to her, and Ican't? What is wrong with me? Is it justme meets? The same I do not know butevery day I see ingratitude of children, Ican see how they treat their parents,those who love them immensely andcare about him. Why the hell is clear Iask are those blind for love? Coming upon February 14, Valentine's day. Kind ofday for couples in love. Change it andalthough the once in a lifetime showyour parents how much you love them,That you can see what you are doing andhow much you love. Love can not onlyboyfriend, husband or boyfriend, butmom or dad. Where is the like recordedthat on February 14 is a day for couplesto wyznały love spent mile time. Withparents too, so you can. The same Iwould like to have the parents and beable to take them somewhere to spendmiles with them, just the time becauseyou never know how much of this timewe left. Should show love every step ofeach day parents. Enjoy and be proud ofyour parents, that persevered with youand they love you still in spite of life'smistakes and hindering them in life..
Tak dziś miałam lepszy dzień.Może i jest poniedziałek, ale tydzień rozpoczął się w miarę dobrze nie licząc jedynki z matematyki.Niechętnie wstawałam dziś z łóżka z racji, że była to 6 godzina bo na 8 do szkoły.Chętnie pospałabym do późna, niestety jest to nie możliwe. Jak co dzień poszłam do szkoły. Nie było źle. Dowiedziałam się, że moja siostra cioteczna, która jest mi bardzo bliska i nie wiem jak to będzie gdy wyjedzie na studia dowiedziała się, że z jej klasy jedyna zdała próbną maturę z polskiego. Wow jestem z niej dumna bo wiem jak trudno jest zdać. Nie miałam dziś powodu do smutku, aż do chwili gdy to piszę. Teraz tak myśląc o tym, że niedługo może wyjechać na studia robi mi się smutno na sercu bo wiem, że kontakt nie będzie już taki jak jest. Co ja zrobię sama? Tak to zawsze mogłam z nią porozmawiać, pośmiać się razem z czegoś, czy wypić piwo, a co będzie teraz? Nie wiem sama, jedynie co wiem,że sporo się zmienia w moim życiu i jeszcze zmieni. Codziennie staram się nie myśleć o smutnych rzeczach i mieć pozytywne myśli. Chcę dążyć do spełnienia marzeń. Nie chcę na nikim polegać. Nie pamiętam kiedy bym polegała na matce czy kimś innym. Życie nauczyło mnie do tej pory jednego,że można liczyć jedynie na siebie, na nikogo innego. Może to i smutne, ale taka jest prawda. Chcę mieć lepsze życie niż obecnie mam, nie musieć martwić się smutkami tylko móc się cieszyć każdą chwilą jaką mam. Chcę podążać za marzeniem, które gdy się postaram może być osiągalne. Chcę połączyć pasję z pracą. Chcę po prostu szczęścia. Czasem między znajomymi chodzą rozmowy o tym jakie będzie życie i czy chcą mieć dzieci. Ja na obecną chwilę nie, bo skąd mogę mieć pewność, że będę dobrą matką skoro nie miałam dobrego przykładu. Nie chcę narażać w przyszłości dziecka na to co ja od dziecka przechodzę. Wolę być sama niż kogoś krzywdzić, powodować u kogoś łzy. Tak samo jest ze związkiem. Miałam chłopaka, którego skrzywdziłam i wiem to. Kochał mnie, ale ja nie potrafiłam pokochać jego. Nie potrafiłam ograniczyć się, żyć nie tylko dla siebie. Nie wiem czy potrafię kochać kogoś, kogoś innego niż rodzinę. Nie widziałam zbyt dużo przykładów miłości ani sama jej nie doświadczyłam. Wiem, że może być dziwne skoro czytam romanse to nie zakochałam się, ale taka prawda. Czytam je bo dla mnie to świat, w którym chciała bym żyć. Uciekam od codzienności, przenoszę się gdzie indziej gdy czytam jakiś romans. Jestem wtedy wolna, czuję się lepiej.
So today I had a better day. Maybe it'sMonday, but a week had startedreasonably well, not counting ones inmathematics. Reluctant to wstawałamtoday from the bed because it was a 6hour because at 8. Happy pospałabym tolate, unfortunately this is not possible.Like every day I went to school. It wasnot bad. I found out that my great aunt'ssister, who is very close to me and i donot know how it will be when you leavefor college she learned that from herclass only passed the test with a highschool diploma. Wow I am proud of itbecause I know how hard it is to pass. Ihad no reason today to sorrow, until thetime when I write this. Now just thinkingabout it, that may soon go to Collegemake me sad at heart because I knowthat the contact will no longer be such asit is. What I will do the same? So, I couldalways talk to her, laugh together withsomething, or drink a beer, and what willhappen now? I do not know, only what Iknow, that a lot of changes in my life andstill have change. Every day I try not tothink about the sad things and havepositive thoughts. I want to strive for thefulfillment of dreams. Don't want to relyon anyone. I can't remember when I wasthe mother or someone else. Life hastaught me to date, one that you cancount only on themselves, on anyoneelse. Maybe it's sad but it is true. I want tohave a better life than I currently have,will not have to worry about sorrows justto be able to enjoy every moment I have.I want to follow your dream, that whenI'll try may be achievable. I want tocombine passion with work. I just wanthappiness. Sometimes between friendsgo around talking about what life will beand whether they want to have children.I do not at the moment, because howcan I be sure that I will be a good motherif I was not a good example. I don't wantto jeopardize the future of the child forwhat I'm going through a child. I preferto be alone than to hurt someone, causesomeone to tears. The same is true withthe. I had a boyfriend, which hurt and i know it. He lovedme,but I couldn't love him. I could notconfine themselves to live not only formyself. I do not know if I can lovesomeone, someone other than thefamily. I have not seen too manyexamples of love or same notexperienced before. I know that it can beweird since I read romances is not fell inlove with,but it's true. I read thembecause to me, it's a world in which Iwanted to live. Escape from theeveryday, I move elsewhere when I reada romance. I'm then free, I feel better.
A na koniec piosenka, która wpadła mi dziś w ucho:
Post będzie krótki. Na co dzień zazwyczaj słucham smutnych piosenek i powolnych bo one mnie uspokajają, może i wywołują łzy ale dają też do myślenia.Nie przepadam za hucznymi piosenkami może dlatego że moje życie jest smutne więc i piosenki też słucham smutne. Bardziej do mnie pasują, nie chodzi wtedy o wykonawcę ale o samą muzykę i tekst. Poniżej dodaję jedną piosenkę z wielu, które dają do myślenia ale i mi się podobają. Miłego słuchania.
Post will be short. Every day I usuallylisten to sad songs and slow becausethey soothe me, maybe cause the tearsbut also give food for thought. I do notlike with loud songs maybe because mylife is sad and the song also I listen tosad. More to me to fit, it's not about theartist but the same music and text.Below I am adding one song of manythat give food for thought but I likethem. Have a nice listening.
Jest wiele osób piszących blogi.Ja nie jestem jedyna i to wiem. Wiem również, że warto podążać za marzeniami pomimo odległości. Ja dążę do spełnienia marzeń chociaż to nie jest łatwe, wręcz jest trudne bo moje życie nie jest cudowne. Czasami mam ochotę odpuścić skoro ludzie wokół mnie twierdzą, że nie warto marzyć bo co mi z tego. Wychowałam się w rodzinie gdzie nie czułam się nigdy szczęśliwa na dłuższą metę. Może to dziwne bo niby jak dziecko może nie być szczęśliwe. Niestety ja byłam. Odkąd pamiętam rodzice się kłócili, zawsze były jakieś problemy. Życie nie było dla mnie łatwe i nadal nie jest. Będąc dzieckiem tak na prawdę dowiedziałam się, że mój tata tak na prawdę nim nie jest. Teraz mam osiemnaście lat i nadal to boli, ta niewiedza. Kim on jest? Czy wie o mnie? Czemu mnie nie chciał? Dość często zadaję sobie te pytania jednak nie potrafię na nie znaleźć odpowiedzi. Dla mnie to jedna wielka niewiadoma. Matki nie mam o co pytać bo wątpię by mi powiedziała. Nie mam z nią dobrych stosunków, tak na prawdę jestem pozostawiona sama sobie. Moje życie jest dalekie od ideału. Matka od trzech lat ma chłopaka z którym mieszka, a mną się mało co interesuje. Potrafi tylko narzekać i powodować kłótnie. Do domu nie pamiętam już kiedy przyjechała na dłużej niż chwilę. Sama sobie ze wszystkim muszę radzić.Jednak czasami mam dość, dość tego życia. Dość zakładania codziennie rano maski pod którą ukrywam swoje uczucia i prawdziwą siebie. Nie mam nikogo z kim mogła bym porozmawiać o tym co czują naprawdę i jak cierpię. Jedyną osobą która dawała mi poczucie bezpieczeństwa i miłości byłą moja babcia, która zmarła w 2011 roku. Od tamtej pory wszystko się zawaliło. Święta są zwykłymi dniami o których nie warto pamiętać. Tak na prawdę jedynie moje zwierzaki są przy mnie. To one powodują,że się czasami uśmiecham i nie jest to sztuczny uśmiech. Przy nich nie muszę nic ukrywać. Wolę spędzać czas w domu bo tu jestem sama ze sobą i nie muszę zakładać maski. W szkole wszyscy mają mnie za szaloną dziewczynę, która stara się dobrze uczyć i jest miła. Może to i lepiej bo po co miałabym się im tłumaczyć dlaczego chodzę smutna.Zakładam blog, nie dlatego aby zyskać popularność ale aby móc przelać to co czuję i może poczuć się lepiej. Nie dbam tutaj o pisownie bo błędów na pewno popełniam wiele.Nie jestem lingwistą.
There are many people who write blogs. I'm not the only one and I know. I also know that it is worth to follow dreams despite the distance. I strive to fulfill yourself a dream though it is not easy, indeed is difficult because my life is wonderful. Sometimes I feel like let go since people around me say that it is not worth to dream because I with this. I grew up in a family where I didn't feel like never happy in the long run. Maybe it's kind of strange because as a child you may not be happy. Unfortunately I was. Ever since I can remember parents arguing, there's always been some problems. Life was not easy for me and still is not. As a child in fact I found out that my dad so really it is not. Now I'm eighteen years old and still it hurts, this ignorance. Who is he? Do you know about me? Why I do not want? Quite often, I ask myself these questions, however, I can not find the answer. For me, it's one big question mark. Mothers do not have what to ask because I doubt that to me, she said. I do not have good relations with it, in fact I'm left to itself. My life is far from ideal. The mother of three years has a boyfriend with whom she lives, and me a few things I'm interested in. Can only complain and cause strife. Home I do not remember when she arrived for more than a moment. Myself with everything I need. However, sometimes I have quite enough of this life. Quite fitting mask every morning you hide your feelings and true self. I do not have anyone with whom I could talk about what you really feel and how I suffer. The only person that gave me a sense of security and love was my grandmother, who died in 2011. Since then, everything is destroyed. The holidays are the usual days not worth remembering. So it's really only my pets with me. They cause sometimes I smile and it is not an artificial smile. With them I don't have anything to hide. I prefer to spend my time at home because here I am alone with myself and I don't have to wear a mask. In high school we all have me for a wild girl who tries to teach well and is nice. Maybe it's better for what I looked like to them to explain why go sad. I assume the blog, not because to gain popularity but in order to be able to transfer what i feel and can make you feel better. I don't care about spelling mistakes because surely I'm doing a lot. I am not a linguist.
Posts
